H. Martinus parochie, 8 november 2026
‘Iemand heeft Mij aangeraakt, want Ik heb een kracht van Mij voelen uitgaan,’ zegt Jezus als de vrouw, die reeds twaalf jaar aan bloedvloeiing leed, de zoom van zijn mantel aanraakt. ‘Meester,’ zegt Petrus, ‘de samengepakte menigte dringt van alle kanten tegen U op.’ Jezus Christus is daar met meerdere mensen van het aanwezige volk fysiek in contact gekomen, maar Hij voelt in het bijzonder die ene aanraking, aan de zoom van zijn mantel, door de zieke vrouw. Hij heeft gevoeld dat een kracht van Hem naar haar is uitgegaan. Hij werd door meerdere mensen aangeraakt, maar Hij spreekt enkel van dit ene geval, dit ene contact. Het is belangrijk, het zegt ons iets over de manier waarmee wij ons tot Jezus Christus moeten richten, het zegt ons iets over de manier waarmee wij de mysteriën van de Kerk, en in het bijzonder de Eucharistie, moeten benaderen, en het zegt ons iets over Jezus Christus, Zoon van God.
De vrouw die reeds twaalf jaar aan bloedvloeiing leed, was lijdende, en dit in meerdere opzichten. Niet alleen leed zij van het ongemak en de pijn, maar ook was er het andere lijden. Zij werd als onrein beschouwd en zij werd als dusdanig verstoten, zowel uit het sociaal als het religieus leven. Bij niemand had zij genezing gevonden, ze was al haar vermogen kwijtgeraakt. Ze was door de ziekte in eenzaamheid gedreven. Haar ziekte had haar uit het wereldse gedreven. Maar zij had wel doorheen haar lijden het geloof omarmd. ‘Dochter,’ zegt Jezus, ‘uw geloof heeft u genezen; ga in vrede.’ Met haar handen heeft zij de zoom van de mantel van onze Heer Jezus Christus aangeroerd, met haar geloof heeft zij Hemzelf (aan)geraakt.
Hoe bidden wij tot God de Vader en de Zoon en de Heilige Geest ? Hoe benaderen wij Hem, de Drie-Ene God ? Als de opdringerige menigte ? Of als deze vrouw die met geloof, enkel nog op Hem toevertrouwende, en in het verborgene de zoom van zijn mantel aanraakt? Door haar geloof ontvangt de zieke vrouw ten volle de genade van God. De opdringerige menigte, die Jezus als bij ongeluk aanraken, en hoewel zij dezelfde bron van genade beroeren, zijn niet op dezelfde manier ontvankelijk voor Gods genade.
Jaïrus, de overste van de synagoge, komt tot Jezus toe met een diepe buiging, hij valt op zijn knieën, hij smeekt. Zijn dochter is stervende, of zelfs al dood. Hij is diep wanhopig. Zijn geloof is niet zo standvastig. ‘Wees niet bang,’ spreekt Jezus hem toe, ‘maar heb geloof, dan zal zij gered worden.’ En Jezus reikt zelf zijn hand uit om de dochter van Jaïrus terug tot leven te brengen. Jezus Christus komt ter hulp aan het gebrekkig geloof van de man, hij komt ook ons ter hulp als wij wanhopen. ‘Heer, Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!’ Laten wij daarom standvastig zijn Naam op onze lippen houden, ook als het soms wat onwezenlijk lijkt, ook als de twijfel toeslaat of wij de wanhoop nabij zijn, of het ongeloof om de hoek toekijkt. Wij moeten reiken naar het geloof van de zieke vrouw die aan bloedvloeiing leed, maar als wij hier ver van staan, moeten zoals Jaïrus op de knieën gaan en vertrouwen op de hand die de Heer zelf gaat uitreiken.
Amen.